maandag 15 juli 2013

Afscheid nemen 2.0

Partir, c'est mourir un peu. Dit Franse spreekwoord verwoord mooi hoe afscheid nemen beleeft kan worden. Afscheid nemen is niet het einde, maar toch wel een beetje sterven. Vooral wanneer het een afscheid is voor langere tijd of misschien wel voor altijd. Dit laatste ervaren we rondom het sterfbed. Wanneer het einde van het aardse leven van een geliefde in zicht komt, dan is afscheid nemen daadwerkelijk een beetje sterven. Want ook in hen die achterblijven, gaat er iets dood. Herken je dit?

Nu is afscheid nemen voor iedereen gelijk. In feite kunnen we niet spreken van een christelijk afscheid. Of toch wel. Kunnen en mogen christenen op een andere manier afscheid nemen? Rond het sterfbed is dit zeker het geval. Want, wanneer iemand ons in Christus ontvalt, dan mag er de troost zijn, dat de Heere dwars door de dood toegang verleent tot het eeuwige leven in Gods Koninkrijk. En anderszins. Ook bij ieder ander afscheid mag het anders wezen. Dit mogen we ontdekken bij het afscheid dat Paulus neemt van de ouderlingen uit Efeze en de christenen uit Tyrus. Mensen van wie hij afscheid moest nemen en waarvan hij wist, dat hij hen niet weer zou zien.

Wanneer Paulus in Milete afscheid neemt van de ouderlingen uit Efeze, dan lezen we in Handelingen 20 vers 36, dat hij neerknielde en bad met hen allen. Wanneer hij niet veel later afscheid neemt van de christenen uit Tyrus, dan lezen we iets soortgelijks. In hoofdstuk 21 vers 5 staat, dat zij samen met hun vrouwen en kinderen Paulus begeleidden tot buiten de stad en daar knielden ze en gingen ze in gebed.

Gebed is een middel waar christenen gebruik van mogen maken bij het afscheid. En wat is dat een mooi middel. Samen de knieĆ«n op de grond plaatsen en elkaar in gebed op te dragen bij God. Het is de troost, dat bij het loslaten van elkaar het besef er mag zijn, dat de Heere allen vast zal houden. 

Wat is dat een heerlijk iets om te mogen weten. Bijvoorbeeld als ouders hun kinderen los moeten laten, omdat ze op vakantie gaan of op kamers gaan wonen of om andere redenen het ouderlijk huis verlaten. Het is een afscheid in verbondenheid met de Heere God, die geen van de schapen van Zijn kudde los zal laten. Want door het gebed geven we aan, dat we elkaar wel moeten loslaten, maar dat we er volkomen op vertrouwen, dat de Heere het werk van Zijn handen niet zal loslaten. Dat is niet gewoon afscheid nemen. Dat is meer. Dat is afscheid nemen 2.0.

Wat is het goed wanneer we niet vervallen in het gewone alledaagse afscheid nemen. Maar bewust zijn, dat een christen dieper en intenser afscheid mag nemen. Laten wij deze mogelijkheid niet vergeten en onbenut laten. De hand drukken. Een kus geven. Het is allemaal mooi. Maar hier bovenuit gaat het gebed met en voor elkaar.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen