donderdag 5 december 2013

Christelijke verdeeldheid over Schriftvisie

Tijdens Andries Radio Symposium werd niet alleen bevestigd, dat er christelijke verdeeldheid is over Israël, maar ook, dat de verschillen niet te overbruggen zijn. De eindconclusie is via Twitter alsvolgt de wereld ingegaan:



Dat de Heere God iets met Israël had, wordt breed gedragen, maar dan gaan wegen snel uiteen. De één ziet geen enkele plek meer voor Israël, omdat al de profetieën al vervuld zijn en de ander wacht op de vervulling van de profetieën die aan Israël zijn gedaan.



Op de brief die een kerkelijk betrokken inwoonster van Zeist stuurde aan dhr. van Ek, eigenaar van de C1000 in die plaats, reageerden christenen geheel verschillend. De één instemmend en een ander schaamde zich voor zijn geloofsgenoten.


Nadat de Christelijke Gereformeerde Kerken in Nederland een visierapport over homoseksualiteit en homoseksuele relaties het licht had laten zien, waren de reacties opnieuw divers. Instemmend en ook niet. Zo worden er vragen aan de synode gesteld. Onder andere door Dien de Haan.

Dit alles geeft mij het idee, dat de verdeeldheid in orthodox Nederland toeneemt. Heel graag wil ik aanwijzingen zien, dat het niet zo is, maar ik vermoed, dat die er niet zijn. Ja, er is toenadering tussen kerken, maar de individuele gelovigen lijken steeds verder van elkaar te komen. Er is dan geen sprake van kerkscheuring, maar van kerkleerscheuring. Een scheuring die dwars door kerkverbanden heenloopt. Zo wordt verbondenheid ervaren met gelovigen in andere kerkgenootschappen en tegelijk ook distantie. Want de Christelijke Gereformeerde Kerken zijn in het geheel niet homogeen en de Gereformeerde Bond is geen koekoekseenzang. Het verschil in Schriftvisie neemt toe.

Hoewel dit alles niet nieuw is, trof het mij wel door bovenstaande voorbeelden. Het zou goed zijn om hier eens gezamenlijk naar te kijken. Hoe kan het dat de verschillen steeds groter worden? 
In haar blog als antwoord op het EO Congres spreekt Miranda Klaver hierover. Zij legt de vinger op de verschillende leesbrillen die gehanteerd worden en roept op om het boekje van Arie Zwiep - Tussen tekst en lezer - te gebruiken als aanzet voor een nieuw congres. Het zal goed zijn goed om de verschillen duidelijk op tafel te hebben. Wezenlijk is het hierbij om te ontdekken op welk punt de opvattingen over de kerkleer al uit elkaar gegaan en waarom.

2 opmerkingen:

  1. U kunt het ook anders bekijken. Al die christelijke mensen met hun verschillen in geloofsopvattingen heeft juist ook een positieve kant. Eenheid riekt naar macht. Staten houden niet van verschillen, zij weten dat eenheid van het volk hen machtig maakt. Als christenen willen we dat niet. Een ieder met zijn opvattingen mag erbij horen, onvoorwaardelijk. Dat is een zeer te koesteren waarde van het christendom. Dus zoeken we kracht door eenheid in verscheidenheid. Deze kracht is tevens de zwakte van het christendom. Het is wel de weg van Christus, denk is.
    Met groet,
    Gerrit Pleijter.
    Middelburg, 8 december 2013.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je heldere reactie, Gerrit. Ik vind die eenheid door verscheidenheid de kracht waar de gemeente op moet blijven bouwen. De verdeeldheid in visie is een gevolg van maatschappelijke ontwikkelingen. Ik hoop dat de kerk deze 'verdeeldheid' als diversiteit ziet en dat het hiermee juist kansen ziet om een nieuwe plek te bepalen in de maatschappij. Ik heb weleens het idee dat in veel delen van de kerk in Nederland nog veel waarde wordt gehecht aan de oude plek en de oude manier van kerk zijn. De realiteit is dat die oude plek steeds marginaler is zolang we op de oude manier doorgaan... maar er zijn kansen genoeg!

      Verwijderen