vrijdag 29 augustus 2014

Voetbal is religie

De oud-bondscoach van het Nederlands voetbalelftal heeft eens de uitspraak gedaan voetbal is oorlog. Over de waarheid van deze uitspraak durf ik niets te zeggen. Daarbij boeit het mij ook niet zozeer. Waar ik wel enkele opmerkingen over wil maken is de stelling: Voetbal is religie. 
Het is een stelling die regelmatig in de media bovenkomt drijven. Zo schreef dagblad trouw er over op 10 oktober 2013 en dit jaar opnieuw. In een artikel van 15 juni van dit jaar wordt socioloog Ruud Stokvis aangehaald die voetbal een moderne vorm van religie noemt. Hierbij stelt hij dat religie en sport de zelfde oorsprong hebben. Deze laatste stelling zal ik heb niet bijvallen. Maar de eerste wel. Onlangs nog uit eigen bevinding.

Wanneer een dochter kaartjes krijgt voor een voetbalwedstrijd die op bijna twee uur rijden gehouden wordt, dan mag je als vader mee. Zo zat ik donderdag 29 augustus in de Grolsch Veste om FC Twente te zien spelen tegen Qarabağ FK uit Azerbeidzjan. Wat ik zag was een vorm van religie.

Al bij de warming-up worden de spelers toegejuicht, maar bijzonder vond ik het moment waarop de spelers vlak voor het begin van de wedstrijd het stadion binnen kwamen. Bij het betreden van het veld gingen alle supporters staan. Het deed mij denken aan een situatie die in veel kerken plaats vindt, wanneer de kerkenraad met de predikant binnenkomt. Nu is het staan in het stadion bedoeld tot eer van de spelers. In een kerk is dat niet het geval. Daar gaat het om de eer van de Heere God. Alleen hierom is het al beter dat kerkenraad en predikant al in de kerk zijn, wanneer er staande een aanvangslied gezongen wordt.

Een aantal minuten later zette de harde kern uit Vak P het volgende lied in: Goa stoan a'j veur Twente bint. Al de aanwezigen in het stadion gingen staan. Ik heb het ervaren als een soort geloofsbelijdenis. In sommige kerken is het ook gebruikelijk om hier bij te staan.

Dat voetbal religie is, heb ik ook ervaren toen er en wisselzang plaats vond. Het was weer de harde kern, die een plek heeft achter één van de doelen, die inzette. Toen zij stopten gingen de supporters aan de andere kant van het stadion, dus achter het andere doel verder met het zingen van dit liet. Vervolgens nam de harde kern het weer over en zo een paar keer achter elkaar. Waarschijnlijk is het een gebruikelijk ritueel in de Grolsch Veste en misschien ook wel elders.

Een laatste punt wat mij opviel, was het zingen van het lied:
when the saints go marching in. Dit lied gaat over de jongste dag, wanneer het oordeel uitgesproken zal worden. Vanuit de tekst klinkt de hoop dat op die dag te midden van de heiligen  het Koningkrijk van God binnengetreden mag worden. Waarom dit lied gezongen werd weet ik niet. Maar het maakte voor mij wel, dat voetbal religie is.

Bij deze constatering zal het eigenlijk niet moeten blijven. De vraag die dit oproept is hoe mensen die deze religie aanhangen bereikt kunnen worden met het Evangelie van Jezus Christus. Hoe kunnen zij komen tot het belijden van de enige ware religie. Die van Jezus Christus en die gekruisigd.

 

1 opmerking:

  1. Mooie stuk! Ik denk dat veel mensen in het samenzijn de gemeenschap ervaren en een gemeenschappelijk doel ervaren. En helaas is die in de kerk vaak ver te zoeken. Misschien kunnen kerken nog iets leren van voetbalclubs ;)

    BeantwoordenVerwijderen